MEDIA ALS TRANSPORTEURS VAN HET GROTE GELUK

Intro

MEDIA ALS TRANSPORTEURS VAN HET GROTE GELUK

Hire a custom writer who has experience.
It's time for you to submit amazing papers!


order now

Over de confronterende samenhang van media en terrorisme

Jeroen Timmermans

Enkele uren na de aanslagen op de Londonse metro, begin juli dit jaar, verscheen de Britse premier Tony Blair ten televisie om zijn geparalyseerde natie een hart onder de riem te steken. Stelt u zich eens voor u bent het terroristische brein achter de aanslagen, en u zit ’s avonds in een troosteloze buitenwijk van Leeds naar deze toespraak te kijken. Nadat onder uw commando zojuist een kleine zestig mensen in een ondergronds inferno zijn vermoord en vele honderden verwond, hoort u hoe een berekenende Blair de Engelse bevolking oproept tot normaliteit, om door te gaan met hun alledaagse bedrijvigheid en morgen vooral weer, alsof niets is gebeurd, de metro naar het werk te nemen. Uw eerste reactie zal wellicht zijn ‘verdorie, ze trekken zich niets van me aan’, maar daar u een intelligente terrorist bent, begrijpt u weldra dat u met vlag en wimpel in uw missie bent geslaagd. Uw bommen hebben doel getroffen. U weet nu dat ze in Downing Street en in the Oval Office voor u sidderen. Niet vanwege die paar staven springstof die met Allahs vermeende zegen in een metrotunnel tot ontploffing zijn gebracht, maar vanwege de mogelijke conservatieve reactie van de bevolking en de rampzalige gevolgen daarvan voor de wereldeconomie.

De tweede reeks aanslagen, twee weken later, was zo mogelijk nog onthullender: leverde de eerste aanval nog 59 dode slachtoffers op, twee weken later bleken tot ons aller teleurstelling slechts twee lichtgewonden te betreuren. Het verwachte mediaspektakel van rookpluimen, loeiende sirenes en heldenverhalen bleef deze keer uit. Een paar onnozele, onschadelijke ontstekingsmechanismen waren voldoende om het Londonse openbaar vervoer een dag plat te leggen. Osama Bin Laden heeft ons precies waar hij ons hebben wil: een nerveus om zich heen kijkende Arabische man met een rugzak volstaat om het openbare leven in een Westerse metropool volledig te ontwrichten. Hoewel nog nooit zoveel geld aan terrorismebestrijding is uitgegeven, is terrorisme nog nooit zo eenvoudig geweest als nu.

Laten we eens proberen erachter te komen wat er deze zomer werkelijk is voorgevallen in London. Wat is de terror van het moderne terrorisme van antiwesterse signatuur? De jarenlange malaise in de luchtvaart- en toeristenbranche tijdens de nasleep van de aanslagen op het World Trade Center in 2001 heeft ons zoveel angst voor een herhaalde ineenstorting van vitale delen van de wereldeconomie ingeboezemd, dat politici al het mogelijke bewerkstelligen om ook onder extreme omstandigheden de schijn van normaliteit hoog te houden. We zouden het terrorisme daarom met evenveel recht ‘apathisme’ kunnen noemen: door in te spelen op onze diepste angst omtrent de wereld, noopt het terrorisme tot onverschilligheid. Dit is de cynische waarheid van de bewuste toespraak van premier Blair: het rijden van de metro’s is belangrijker dan het leven van een Brit. De ware oorzaak van de angst voor het terrorisme is niet de angst voor het verlies van mensenlevens, maar de angst voor de dreigende, torenhoge economische verliezen na een aanslag; de angst voor een ontwrichting van het logistiek-economische systeem. Liever hebben we 50 dode Londonaars, dan een lam gelegd openbaar vervoer! Meer dan met losgeslagen moslimfundamentalisten confronteert het terrorisme ons met onszelf. Het terrorisme veroorzaakt welbeschouwd een angst om de angstloosheid: het terrorisme onthult onze huiveringwekkende onverschilligheid

jegens het individuele leven. Ik wil in het licht van deze eerste analyse de stelling opwerpen dat Osama Bin Laden ons Westerlingen beter begrijpt dan we onszelf begrijpen. Om deze stelling goed te kunnen begrijpen is het noodzakelijk dat we ons allereerst bezinnen op wat het inhoudt in een mediasamenleving te leven.

Media zijn middelen ter meerdere beweging. We kunnen media classificeren als onto- kinetische werktuigen: hun zijnsmodus ligt in hun vermogen tot bewegingsoverdracht. Een medium is een middel dat materie of informatie spatio-temporeel transporteert. Zo kunnen we tot media het boek rekenen, als tijdsoverbruggende informatiedrager, maar ook de auto als vervoersmedium van materiele verplaatsing door de ruimte. In hun tweevoudige hoedanigheid vormen media het snel kloppende hart van iedere moderne samenleving: we zijn in ons overleven zowel op mobiliteit van goederen en personen als op de overdracht van informatie aangewezen. Concreter gesteld: zonder vrachtwagens blijven de supermarkten leeg en zonder adequaat onderwijs leren we geen beroep. Het is in deze veelbetekenend dat de Duitse bevolking enkele maanden geleden in een televisieshow het wiel tot belangrijkste van alle menselijke uitvindingen heeft uitgeroepen. Zonder media zijn we als moderne samenleving ten dode opgeschreven.

x

Hi!
I'm Ella

Would you like to get such a paper? How about receiving a customized one?

Check it out